Berouw komt na de zonde: wat is berouw?
Berouw is het gevoel van spijt over iets wat je hebt gedaan en liever ongedaan zou maken. Het woord komt van be- en rouw.
Berouw is de pijn die je voelt omdat je iets hebt gedaan wat je liever niet had gedaan. Het woord is opgebouwd uit be- en rouw, dus berouw is eigenlijk rouwen om je eigen daad. Het ligt dicht bij spijt, maar met een morele lading die spijt niet altijd heeft.
- Spijt over een daad. *Hij toonde oprecht berouw.*
- Religieus: bekering van zonden. *Berouw en boetedoening horen bij elkaar.*
- Als werkwoord: berouwen. *Het zal je berouwen.*
Vormen
| Kenmerk | Vorm | Opmerking |
|---|---|---|
| Lidwoord | het berouw | geen meervoud |
| Werkwoord | berouwen | berouwt, berouwde, berouwd |
| Bijvoeglijk | berouwvol | vol berouw |
| Verwant | spijt, wroeging | andere nuance |
Zo gebruik je het
- De dader toonde geen enkel berouw.Juridisch en journalistiek, je leest het vaak in rechtbankverslagen.
- Berouw komt na de zonde.Bekend spreekwoord: pas later besef je het.
- Zij keek hem berouwvol aan.Literair en stijlvol.
Berouw, schuld en schaamte
Berouw richt zich op de daad zelf, schuld op de verantwoordelijkheid en schande op de publieke eer. Een rechter kan berouw als strafverminderend meewegen, maar alleen als het oprecht lijkt. Het werkwoord berouwen werkt onpersoonlijk: iets berouwt je, niet je berouwt iets. Zeg dus het berouwt me en niet ik berouw het. Wie lichtzinnig handelt, merkt vaak later dat het hem berouwt; het werkwoord drukt dus een ongewilde, nasleepachtige spijt uit.
Is berouw hetzelfde als spijt?
Bijna, maar berouw is zwaarder en heeft vaak een morele of religieuze klank.
Hoe zeg je het werkwoord?
Het berouwt me, het berouwde hem, het heeft haar berouwd.