Zoon: mannelijk kind van een ouder
Een zoon is een mannelijk kind in relatie tot zijn ouders. Het woord wordt ook figuurlijk gebruikt, bijvoorbeeld in 'zoon van de stad'.
Een zoon is het mannelijke kind van een vader en moeder. Het woord kent een tweede leven in de taal van de Bijbel, waar 'de verloren zoon' tot spreekwoord werd. Daarnaast duidt het een band aan: een zoon van de stad is iemand die in die stad geboren is.
- Mannelijk kind. *Hun zoon studeert in Utrecht.*
- Afstammeling of leerling. *Een zoon van een bakker.*
- Figuurlijk: iemand die uit een plaats of traditie voortkomt. *Een zoon des volks.*
Vormen
| Vorm | Woord | Opmerking |
|---|---|---|
| Lidwoord | de zoon | de-woord |
| Meervoud | zonen | oo wordt o in een open lettergreep |
| Verkleinwoord | zoontje | jongetje of lieve naam |
| Samenstellingen | schoonzoon, kleinzoon, pleegzoon | familierelaties |
| Verwant | zoonlief | schertsende aanspreking |
Zoon in een zin
- Hun zoon heeft zijn rijbewijs gehaald.Alledaags en neutraal.
- De verloren zoon keerde naar huis terug.Bijbelse verwijzing; het gaat om een terugkeer na afwezigheid.
- Zoonlief heeft weer niets afgewassen.Humoristisch; lief is hier een koosnaamachtig element.
Zoon of jongen?
Een zoon is altijd iemands kind; een jongen kan ook een vreemde zijn. Zeg dus *mijn zoon* en *die jongen daar*. De schoonzoon is de man van je dochter, de kleinzoon is de zoon van je kind. Tegenover de zoon staat de dochter. De Nederlandse vorm is verwant met Duits *Sohn* en Engels *son*; de klank is door de eeuwen heen vrijwel gelijk gebleven. Een voorbeeld van een verwant begrip is vader.
Wat is het meervoud van zoon?
Zonen. Let op de spelling: de dubbele o uit zoon wordt een enkele o.
Is zoonlief beleefd?
Het is een speelse aanspreking, meestal door ouders, en kan een beetje ironisch klinken.