Roeping: waarom een beroep eigenlijk een ‘roepen’ is
Een roeping is een innerlijke drang of bestemming om een bepaald werk of leven te kiezen. Oorspronkelijk is het een goddelijke oproep.
Een roeping is een diep gevoel dat je voor een bepaald werk of leven bestemd bent. Het woord komt van roepen: je voelt je geroepen, alsof iets of iemand je een opdracht geeft. Vroeger was dat een goddelijke oproep, tegenwoordig bedoelen we vaak een passie.
- Innerlijke drang naar een taak. *Ze voelde een roeping voor de zorg.*
- Geestelijke bestemming. *Zijn roeping was het priesterschap.*
- Levensdoel. *Zorg voor anderen werd haar roeping.*
Vormen en samenstellingen
| Vorm | Woord | Opmerking |
|---|---|---|
| Lidwoord | de roeping | Vrouwelijk. |
| Meervoud | roepingen | Met -en. |
| Werkwoord | roepen | Hij riep haar. |
| Bijvoeglijk | geroepen | Zich geroepen voelen. |
| Verwant | beroepen | Oorspronkelijk: ‘roepen’ tot een taak. |
Voorbeeldzinnen
- Voor haar is lesgeven een roeping.Neutraal, waarderend.
- Hij voelde zich geroepen om te helpen.Zeer gebruikelijk.
- Zij volgde haar roeping en werd verpleegster.Verhalend.
Roeping en beroep
Wie naar de oorsprong van beroep kijkt, ziet hetzelfde stamwoord. Een beroep was oorspronkelijk wat je ‘geroepen’ werd om te doen. Zo is ons gewone woord voor werk begonnen als een heilige roeping. In het protestantisme van de zestiende eeuw kreeg elk eerlijk werk zo een morele waarde. Vandaag klinkt roeping ouderwets, maar het wordt nog gebruikt als iemand zijn werk met veel overgave doet. Ook een profeet voelt zich vaak geroepen.
Is roeping hetzelfde als beroep?
Nee. Een beroep is wat je doet voor je inkomen, een roeping is waar je innerlijk toe gedreven wordt.
Kun je een roeping hebben zonder religie?
Zeker. Het woord wordt vaak figuurlijk gebruikt voor een sterke persoonlijke drang.