Dienaar: wie dient en hoe het woord klinkt

Een dienaar is iemand die in dienst staat van een ander of van een zaak. Het woord klinkt vandaag plechtig of ouderwets, maar je vindt het nog altijd terug in kerk, overheid en spreekwoorden. Het is afgeleid van *dienen*.

• Bediende of knecht. *De dienaar schonk de wijn in.*
• Iemand die een zaak of staat dient. *Een dienaar van het volk, een gekozen politicus.*
• Religieuze functie. *Een dienaar van God, ofwel een dominee of priester.*
• Beleefd beroep. *Uw dienaar, een ouderwetse groet.*

Vormen van dienaar

Dienaar in zinnen

• De dienaren van de koning stonden klaar.Historisch taalgebruik.
• Als ambtenaar ben je een dienaar van de burger.Neutraal en positief bedoeld.
• Uw dienaar, mevrouw.Ouderwetse of schertsende beleefdheidsformule.

Een woord uit de Middeleeuwen

*Dienaar* is een vorm van *dienen* met het achtervoegsel *-aar*, dat een persoon aanduidt, net als in *leraar* en *wandelaar*. In de Middeleeuwen was een dienaar een vazal of leenman die zijn heer trouw diende. Een bekende uitdrukking is de dienaar van twee heren, naar een toneelstuk van Goldoni, voor iemand die twee tegengestelde belangen moet dienen. Bij de politie spreekt men soms van dienaar van de wet, een beleefde, ouderwetse aanduiding voor de agent.