Wat is een beller? Wie belt en wie aanbelt
Een beller is iemand die iemand opbelt, of een persoon die aan de bel trekt. Het woord is afgeleid van het werkwoord bellen.
Een beller is degene die een telefoongesprek begint. Het woord komt van bellen, dat teruggaat op de bel, zodat een beller letterlijk iemand is die aan de bel trekt of een belletje laat gaan. Op je scherm zie je vaak de naam of het nummer van de beller, en soms gaat het om een onbekend nummer.
- Wie opbelt. *De beller hing meteen weer op.*
- Wie aanbelt of een bel laat klinken. *De beller aan de deur bleek de postbode.*
- Medewerker van een callcenter. *Als beller verkocht hij abonnementen.*
Vormen
| Kenmerk | Vorm | Opmerking |
|---|---|---|
| Lidwoord | de beller | mannelijk of vrouwelijk |
| Meervoud | bellers | regelmatig |
| Werkwoord | bellen | belt, belde, gebeld |
| Verkleinwoord | belletje | een kleine bel of kort gesprek |
| Verwant | belletje, beltoon | ook: een belletje trekken |
Zo gebruik je het
- De beller wilde zijn naam niet noemen.Gewoon alledaags gebruik.
- Anonieme bellers worden niet doorverbonden.Zakelijke context, zoals bij hulplijnen.
- Hij was een hardnekkige beller die steeds opnieuw probeerde.Beller kan een lichte ergernis uitdrukken.
Bellen, bel en bellen
Bellen is een goed voorbeeld van een woord met meerdere gezichten. Het werkwoord betekent opbellen en aanbellen. Maar *bellen* is ook het meervoud van *bel*, in de betekenis van luchtbel of zeepbel. Zo blaas je zeepbellen en zie je bellen in een glas prik. Een bekend kinderspelletje is een belletje trekken: bij de buren aanbellen en wegrennen.
Is een beller altijd een man?
Nee, het woord is neutraal en geldt voor ieder die belt.
Wat is het verschil tussen bellen en telefoneren?
Bellen is alledaags; telefoneren klinkt wat formeler en ouder.